Tagarchief: kind

Kindercoach en kindercoaching.

Er is weer iets op mijn CV om bij te schrijven. Sinds ik in  1979 ben begonnen met het begeleiden van jong volwassenen en ook volwassen verpleegkundigen, is er nu weer een specialisatie bij gekomen. In 2003 startte ik na diplomering op de Hoge School Arnhem Nijmegen (HAN)  mijn coachingspraktijk voor volwassenen. Op 5 april 2012 mag ik mijn aanvullende diploma ophalen van kindercoach. Ik ben als een kind zo blij en tijdens mijn opleiding ben ik in de oefeningen regelmatig teruggekeerd in mijn eigen kindertijd. Leren coachen is ook leren om gecoached te worden en bij Sonnevelt Opleidingen hebben ze dit goed in de gaten.  Ook het oefenen met een kind is een nieuwe ervaring. Mijn eigen kinderen horen nu tot de categorie uitwonend en dan is het boeiend om ineens zo’n jong clientje bij me te hebben in al zijn kwetsbaarheid. Gelukkig kon ik snel vertrouwen winnen en met iemand in het autisme spectrum leek me dat een uitdaging. In de wereld van mensen met autistische verschijnselen ben ik eigenlijk een autist omdat ik niet gewend ben om tegen een wereld aan te kijken zoals zij dat zien.

Vaak heb ik mogen horen dat het goed is dat er ook mannen zijn die dit beroep hebben. Mijn cliëntje vertelde ook; “eindelijk eens een man waarmee ik mag praten!” Gelukkig zegt dat helemaal niets over alle fantastische vrouwelijke collega’s. Ook alle vrouwen die in mijn lesgroep zaten en de lessen verzorgden, hebben mij goed gedaan en mooie, inspirerende en nuttige leerervaringen gegeven.

Voor mij voelt het in de kindercoaching alsof ik net mijn rijbewijs heb en voor het eerst alleen achter het stuur kruip. Ik wil nog veel ervaring opdoen en mijn deskundigheid verder aanscherpen. Ergens mag het beginnen en laat het maar zo snel mogelijk zijn. Ondertussen staat de praktijk ook nog steeds open voor jeugdigen en volwassenen.

In elk mens zit een kind dus ook bij jou.

 

Advertenties

Stille pijn en wanhoop

Ik val maar meteen met de deur in huis. In elke klas zit wel een kind wat slachtoffer is van mishandeling. Een bericht in de media wat iedereen aan het denken moet zetten en iets om heel heftig van te schrikken. In mijn periode in de ethische commissie van een algemeen ziekenhuis werden we hier ook mee geconfronteerd. Wat doet iemand op de eerste hulp als er niet te herleiden sporen op een kinderlichaam zijn die niet kloppen met het verhaal van de begeleider. Tegenwoordig wordt er in de ziekenhuizen scherp op gelet maar wat gebeurt met kinderen waar die sporen net niet zichtbaar worden. Mishandeling kan subtiel maar erg indringend gebeuren. Ik heb het dan over lichamelijke mishandeling. het gaat nog verder. Hoe zie je psychische kindermishandeling? Nog ingewikkelder voor de omgeving van het slachtoffer om verschijnselen te herkennen.

En dan het dilemma. “Wat doe ik ermee en heb ik het wel goed gezien? Wat gebeurt er met de ouders/opvoeders van een mogelijk slachtoffer als ik het mis heb?” Lastig om te weten wat je ermee kunt. Wil je het met de politie delen of ga je het bespreken met jouw huisarts. Vaak ligt er een flinke drempel en is er een grote onzekerheid over hoe te reageren.

Kijk goed naar de media want het lijkt nu wat intensiever onder de aandacht. Op TV komt regelmatig een spot hierover langs.  Bespreek het met anderen als je twijfelt en kijk hierin naar vertrouwelijkheid.Een huisarts is een mogelijkheid en heeft zijn zwijgplicht. Ook het Advies- en meldpunt Kindermishandeling (AMK) kan jou adviseren.

Het AMK is er voor iedereen die met zorgen en vragen over kindermishandeling rondloopt. Zij schrijven op hun website het onderstaande punten:

Zo zullen er nog meer mogelijkheden zijn. Zoek het op, lees erover en laat het slachtoffer niet het kind van de rekening zijn.